Pluisje

Diego Armando Maradona, bijgenaamd Pluisje, was de beste buitenlandse voetballer ooit. En tevens de meest recalcitrante. De wedstijd Argentinië – Engeland geeft een totaal beeld van hem in slechts twee momenten. Vanaf zijn eigen helft begint hij een briljante solo die in het vijandelijke doel eindigt. Alle Engelsen vallen als kegels om. 2 – 0. Het doelpunt is bekroond tot doelpunt van de eeuw. Al vind ik de zwabbergoal van Johan Cruijff tegen ADO nog net wat mooier. Zijn eerste goal was de wereldberoemde handsbal. De Hand van God. Niemand zag het behalve hijzelf en Theo Reitsma. Hij droeg zijn ploeggenoten op te blijven juichen om maar geen argwaan te wekken. Maradona maakte Argentinië tijdens dat WK van 1986 in zijn eentje wereldkampioen.
Maradona was niet alleen beter dan zijn saaie landgenoot Lionel Messi of de gepolijste Christiano Ronaldo. Nee, hij was ook veel kleurrijker. Maradona bestond voor 90% uit Rafelrand. Zo steunde hij de Palestijnse strijd en was hij goede vrienden met de bedenkelijke Fidel Castro. En vooral: hij straalde plezier in het spel uit.

Daarom maakte hij om dat plezier maar te blijven houden voor zo’n grote speler toch wel onverwachte keuzes. Zoals voor de toen onbeduidende Italiaanse laagvlieger Napoli in welke stad hij God was. Omdat hij ze in zijn eentje twee keer de landstitel en een keer de UEFA Cup bezorgde. Daar werd hij ook de Amy Winehouse van de voetballerij. Hij had de verkeerde vrienden. Drugs. Daardoor was hij korter actief dan Messi en Christiano Ronaldo. Het is nog een wonder dat hij zestig jaar is geworden.
Na zijn voetbalcarrière werd hij trainer. Vanwege zijn grote naam ook van het nationale elftal van Argentinië maar eigenlijk kon dat niet meer. Nu noodgedwongen koos hij als trainer voor onbeduidende clubs. Zo was hij met een zo’n club een paar jaar geleden op een trainingskamp in Mierlo, of all places. Hij kreeg daar een shirt van nog zo’n onbeduidende club, PSV, uitgereikt, en genoot op de tribune zichtbaar en al zwaaiend met zijn shirt en met een sigaar van Fidel van een eredivisieduel op een niveau waarvoor hij zich in zijn actieve carrière voor zou hebben geschaamd. In Mierlo kocht Maradona de plaatselijke HEMA leeg, onder luid gejuich van de worstenverkoopsters. Ja, Pluisje was een man van het volk.

Uiteraard staat het portret van Maradona in mijn net geopende Museum. Met zijn overlijden is uit dat Museum meer dan de helft van de geportretteerden dood. Triest aan de ene kant. Logisch, zou die andere grote voetballer Johan Cruijff hebben gezegd: een Museum geeft het verleden weer. Samen mogen ze in de hemel uitmaken wie nou de beste voetballer ter wereld was…