Zero points!

Vroeguh werd het Eurovisie Songfestival altijd gewonnen door het kwalitatief beste liedje. Het meest aantrekkelijke was de gigantische orkestbak die de artiesten begeleiden. En het was altijd snel weer afgelopen want er deden weinig landen mee.
Nu is het ESF een megaspektakel. En het is allang niet meer tot alleen Europa beperkt. Kwaliteit is niet meer belangrijk want daar letten televoters niet op. Het gaat om de meest mediagenieke act. Dus worden er indianen, vrouwen met baarden, hardrockmonsters, kippen en andere idioten naar het ESF gestuurd. En het duurt heel heel lang want in de drie wedstrijden doen heel heel veel landen mee.
Maar het is je eigen keuze: je kijkt of je zapt door.

Dat wordt een ander verhaal als het ESF in je eigen land wordt gehouden. Wij hebben er zelfs twee jaar last van gehad: omdat we ook twee jaar last hebben van corona ging het vorig jaar niet door. Maar de media-aandacht wel. In die twee jaar is elke ESF-scheet zo’n beetje openingsitem in het NOS Journaal geweest. En vooral in de afgelopen maand mei hebben we het gemerkt: een ESF in eigen land krijgt meer aandacht dan het EK, het WK of de Olympische Spelen. Het is belangrijker dan de haperende formatie, de oorlog tussen Hamas en Israël en zelfs dan corona. Niet Mark Rutte en Hugo de Jonge regeren dan Nederland maar Shula Rijxman en Sietse Bakker. Want zij zitten elke avond bij Op1 en zijn duizenden equivalenten, net als de oud-winnaars en, vooral want daar zijn er meer van, oud verliezers.
Dan gaat het festival eindelijk, eindelijk van start. Het was duidelijk: het middelmatige liedjesfestijn moest een puik stukje Holland-promotie worden. Het is verbazend te horen hoeveel complimenten presentatrice Chantal krijgt voor haar drie woorden Frans, tóch de officiële songfestivaltaal. Net zoals het niet verbazend was dat pauzeact Glennis volledig door het ijs zakte. Onze deelnemer haalde bar weinig punten maar ‘deed het goed’: maar dat zeggen ze van de koning ook. Het was ook niet verbazend te horen dat de meeste artiesten allesbehalve spat zuiver zongen. Net als dat een gemakkelijk in het gehoor liggend liedje, Italië, won. Om ook nog van wat publiciteit van het ESF achteraf te hebben, is er rond die zanger een placebo cocaïne schandaal geënsceneerd. Maar na de Eurovisiemars was het voor mij klaar.

Ieder zijn meug zeg ik maar. Je vindt het leuk of niet. Maar het is voor mensen als ik een ramp als het in eigen land is. Want er is maandenlang geen ontkomen aan. Gelukkig stellen de meest recente statistieken me gerust: Nederland wint eens in de 44 jaar. En ik denk dat ik er tegen die tijd niet meer ben.